boosheid frustratie geluksmomentjes

Boosheid, frustratie en geluksmomentjes

Het is kwart over zes, ik word wakker van onze jongste. Hij komt uit bed, tadaa het is ochtend. Hij is altijd een blij ei als hij wakker wordt. Mijn man gaat uit bed en brengt hem terug naar zijn kamer. We hebben afgesproken dat hij op zijn kamer blijft totdat de V-TECH kat, die tijdens slaaptijd blauw is en als het wakkertijd is geel wordt, geel is. Dat is om half zeven. Nog heel eventjes. Ik neem dat kwartiertje om wakker te worden. Het voelt zo vervelend aan mijn hoofd wanneer ik niet uit mezelf wakker wordt. Ik kan het moeilijk uitleggen. Het is een dof, zwevend en tegelijkertijd zwaar gevoel. Tja, zelf wakker worden.. Hoe vaak dat gebeurt in een jaar kan ik op twee handen tellen. Ach, met kwart over zes mogen we al blij zijn. Lange tijd was het vijf uur/half zes dat hij wakker werd. Met de zomertijd is dat iets later geworden, zo fijn.

Harde geluiden in de eerste anderhalf  uur nadat ik wakker geworden ben komen zo hard binnen dat ik er gelijk geïrriteerd van wordt. Mijn hoofd wil rust. In toenemende mate. Het frustreert me, en dat helpt niet mee. Het ging al een aantal maanden voornamelijk bergopwaarts. Nu voelt het alsof ik stil sta, misschien zelfs stappen terug doe. De afgelopen weken merk ik dat ik weer zo moe ben. Deze moeheid heb ik lange tijd niet gevoeld. Het liefst slaap ik de hele dag. Er zijn momenten waarop het anders voelt maar ook die momenten worden steeds schaarser. Ik kom tot weinig, in mijn hoofd wil ik van alles maar mijn armen en benen willen niet in beweging komen. Ook ben ik sneller emotioneel. Dat ik emotioneel, gevoelig, aangelegd ben is niet nieuw. Maar huilen vanuit het niets, dat herken ik vooral van de aanloop naar de burn-out en de eerste anderhalf jaar van mijn herstel.

Er mist iets

Het voelt soms zo leeg. Ik krijg juist energie van de deur uit gaan en mensen ontmoeten. Even ergens of bij iemand een kopje koffiedrinken. Met de kinderen naar een speeltuin fietsen en daar picknicken. Bijkletsen met vriendinnen onder het genot van een hapje en een drankje. Ergens een hapje eten met mijn man of eten bij vrienden. Oppas regelen en samen op date-night. Al schrijvende besef ik me dat dat een goed teken is. Er was namelijk een lange periode, vooral in de eerste anderhalf jaar van mijn burn-out, dat ik weinig tot geen zin had om dingen te ondernemen. En nu mis ik het. Maar het is meer dan dat. Ik merk dat ik juist dat soort dingen ook nodig heb. Net zoals werken. Het voelt alsof er iets mist.

Rouwproces?

Nu ik even weer geproefd heb aan het werkende leven wil ik zo graag verder. Ik ben aan het re-integreren in mijn eigen praktijk. Was uren aan het opbouwen. Mijn hoofd wilde al sneller dan mijn lijf, daar was ik me al bewust van, en daar nam ik tijd en ruimte voor. Ik ben zo enthousiast, heb zoveel ideeën. Maar nu, volledige stilstand door het stoppen met re-integreren, voelt toch even weer anders. En niet in positieve zin. Het lijkt alsof ik in een soort van rouwproces zit. Voel me afwisselend boos, verdrietig, gefrustreerd. Ik weet dat deze stilstand op het vlak van werken voor nu echt het beste is zodat ik genoeg hersteltijd in kan bouwen. Maar vind het heel lastig te accepteren dat het nu even zo is. Het los te laten. Want ik weet dat dat me te doen staat. Dat betekent niet dat ik deze gevoelens niet mag hebben. Dat weet ik ook. Maar het gaat me in deze periode, die voor iedereen pittig is, niet verder helpen hierin te blijven hangen.

Wat is nog burn-out?

Veel van de gevoelens die ik hierboven beschreef lees ik de laatste tijd terug in posts, blogs, online. Ik ben zeker niet de enige die dit ervaart tijdens deze vreemde ‘corona’ situatie. Daar kom ik steeds meer achter. Ik vraag me dan ook regelmatig af wat nog restklachten zijn van mijn burn-out en wat ik kan zien als gewoon. Iets wat bij het leven hoort. Juist in deze periode waarin alles ineens anders is geworden voor iedereen. Wanneer kan ik zeggen dat ik niet meer herstellend ben van een burn-out? Een vraag die regelmatig weer naar boven komt. Het zou zo fijn zijn wanneer ik er een streep onder kan zetten.

Genieten en geluksmomentjes

We zitten in de vijfde week thuis. Geen school, geen gastouder. En ik merk dat de kinderen naar elkaar toe groeien. Zo mooi om te zien. Ze spelen meer met elkaar, begrijpen elkaar beter. Tussendoor bekvechten ze. En daarna gaat de oudste mee in het spel van de jongste en de andere keer is het andersom, alsof er niets gebeurd is. En natuurlijk mogen (en soms moeten, haha) papa en mama ook regelmatig meedoen. Het geeft de hechtheid van ons gezin een enorme boost. Het klinkt misschien gek, maar juist omdat het ook wel eens niet leuk is. Daar met elkaar uitkomen zorgt voor binding en een weergave van het normale leven. Want het hoeft niet allemaal leuk te zijn. Je hoeft niet altijd blij te zijn. Boosheid, verdriet en frustratie mag er ook zijn. #dekrachtvanvoorleven

Daarnaast genieten we van het buitenspelen (wat een geluk hebben we met het weer!), alle vogels die in onze tuin nestjes aan het maken zijn (het nest van de eksters zien we met de dag groter worden), zaaien we bloemen en kijken we elke dag of we al iets zien, maken we zandtaarten (glutenvrij welteverstaan!), tekenen we tot we erbij neervallen, kleien we (en leggen we het stiekem in bakjes water als mama niet kijkt), kijken we heel wat klokhuis filmpjes (hoe maak je snoep is favoriet), fietsen we rondjes om het huis (en komt papa of mama met gillende sirene als een van de twee de bosjes in gefietst is) , zitten we extra vaak in bad (omdat we dat allemaal zoooo heerlijk vinden en daar ontspannen van worden) en nog veel meer #blijmakers

5 reacties op “Boosheid, frustratie en geluksmomentjes”

  1. Hai Saskia,
    Alles is zooo anders en is een beproeving van al onze “theoretische” kennis over relativeren, meebuigen, onthaasten, stressmanagement…. en geeft ongezouten weer wie , wat we zijn en hoe we omgaan met totaal weer terug geworpen worden naar jezelf , je relatie , je gezin..je leven. Vermoeidheid… herkenbaar…. omdat we tot rust en overdenking komen, totaal ander ritme en invulling van de tijd. En …we moeten de vertaalslag maken, dat het ook ruimte geeft tot zaken waar je niet aan toe kwam, je gewoon kan genieten van de dag of een klus, zonder dat je morgen of maandag direct weer vol aan de bak moet. Roze wolk is het niet, want er staat ons nog van alles te wachten en er moet wel brood op de plank en niet alles is financieel geregeld… Maar wat als je niet in je rust blijft en je focus en op je poten blijft…dan ga je zeker niet sterk genoeg alles tegemoet. Wat komt..komt. En wat je hebt en zeker van bent zijn je love-ones , dat heb je en hou je vast! Ook al wordt alles minder, duurder en krap. Geen roze wolk of dromen, maar gelukkig de mooie werkelijkheid waarin jij en ik ons bevinden. Wat een rijkdom, wat een energie en kracht halen we daaruit. En op zijn tijd je eigen stille momentjes…
    Tip: eigen hapje/drankje op 1,5 meter en niet ie grote groep( max4 of 5) en lkkr id tuin ff kletsen. (Voorwaarde: niemand verkouden of corona gehad of in contact geweest en ook geen familielid)
    Lieve gezonde groet, Sandra

    1. Saskia Rasker Boerema

      Bedankt voor je mooie berichtje, het is zooo waar! Ik moest vorige week nog aan je denken. Mijn schouders zitten weer ontzettend vast en dacht: wat zou Sandra zeggen. Dus heb mijn warme matje er weer bij gepakt en na een paar dagen een paar keer per dag is het nu al een stuk minder 🙂
      Toptip, dank je! Binnenkort een date met een vriendin: Rose-tje of thee-tje op ons eigen kleedje in het gras 🙂
      Groetjes Sas

  2. Hoi Saskia,

    Wat fijn dat je al na kunt denken over evt. restverschijnselen, of de streep al onder de burnout kan! Dat je je doorgaans zo goed voelt!
    Je hebt het over dat je hoofd sneller wil dan je lichaam, mijn hoofd raakt juist bij toenemende spanning weer overvol en ik weet dat dan niet goed te keren. Net of álles dan stress geeft, heel prikkelbaar, alles teveel, terwijl ik me juist 4,5 weken goed voelde.
    (In coronatijd, met 2 kindertjes thuis)
    Loopt bij jouw de spanning ook in jouw hoofd op?

    Gr Corrie

    1. Saskia Rasker Boerema

      Dank je voor je berichtje Corrie. De spanning in mijn hoofd loopt met de weken ook op. Mijn hoofd zit vol, voelt zwaar en onrustig. Door te wandelen (en dan te focussen op wat ik zie zodat ik niet ga piekeren en flink frisse lucht in te ademen), een ontspanningsoefening zoals een bodyscan of even lekker iets met mijn handen doen (zoals een klusje in de tuin) lukt het mij meestal om dit iets te verminderen. Maar ik merk nu ook dat het gevoel sneller weer terug is. Groetjes Sas

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *